CEIP A Rúa (Cangas)

Presentación de "Deixando atrás" no Cgai

Tallers Documentals

Ola, bos días a todos e todas. Estamos felices de compartir con vós a estrea no CGAI do noso documental. Cando nos deron a noticia de participar en Cine en curso foi emocionante; moi poucos nenos teñen a oportunidade de facer cine e traballar cun cineasta! Algúns, cando empezamos a gravar, tiñamos dúbidas, parecíanos complicado... pero, despois de visionar moitos fragmentos de documentais e realizar prácticas de rodaxe, sentímonos máis seguros.

Dende o primeiro día comezamos a filmar e seguimos filmando ó longo de todo o curso. Lembramos planos do mundo realmente incribles dos nosos compañeiros/as: o solpor de Dani, o das rochas de Xoel, o travelling de popa de Adri e Xaime, o da chuvia de Roque, o retrato da avoa de Lena, os ceos das nosas nubistas... Moitos destes planos serviron de inspiración para o noso documental.

Cos cineastas aprendemos a facer retratos de mirada, sen palabras, dando importancia á persoa, no lugar que a identifica; a retratala amosando os seus obxectos, partes do seu corpo, a súa voz, o seu espazo favorito. E nos diarios de espazos, a darlle valor ó son ambiente e ó silencio, a elixir a hora (algún de nós erguémonos ó amencer para gravar), ó movemento de cámara, ás liñas de fuga, ...é dicir, a rodar con intención. O noso documental ten moito de:Guest, de Guerín. O travelling dende a ventá do barco para expresar a partida dos emigrantes, cando deixan todo atrás. Buscabamos un día gris, para amosar a tristura da despedida.News from home, de Chantal Akerman. Levounos a incluír o off das cartas no documental. Akerman facía unha lectura moi rápida, fría. Nós queriamos unha lectura tranquila, lenta, algo máis emotiva. Ten skies, de Benning. Queriamos incluír nubes no noso documental en sinal de tristura. Como di o poeta Juan Ramón Jiménez: “Los nubarrones tristes le dan sombras al mar”

Para poñernos na pel dos emigrantes serviunos de moito a documentación. As fotos de Alberto Martí, as poesías de Rosalía de Castro (Adiós ríos, adiós fontes e Pra a Habana) e de Juan Ramón Jiménez (Diario de un poeta recién casado) axudáronnos a comprender o que podían sentir ó partir. Emocionounos conversar con persoas que viviron a emigración e ler as súas cartas.

O noso guión foi elaborado a partir de ideas visuais que xurdiron de poemas, planos de cineastas, planos de compañeiros/as, fotos de arquivo ...O paso seguinte foi decidir onde rodalas. Gravamos nos portos de Cangas e Vigo, no barco de pasaxe, en Cabo Home, na praia de Massó. Por último decidimos entre todos e todas as fases do noso documental.Nunha primeira parte, amosar a partida, a despedida; nun segundo momento centrarnos na travesía e no que deixaban atrás; na terceira parte terminar dunha forma máis emocional e poética, moi inspirados no poema XXXVII de Juan Ramón Jiménez.

Queriamos transmitir a dureza da emigración, da separación dos seres queridos, a morriña dos emigrantes, a emoción das cartas, a importancia da familia. Privilexiamos a expresión das emocións a través de abundantes diarios de espazos. A nosa idea era suxerir con imaxes. Non retratamos directamente ós emigrantes senón a través das súas cartas, do que nos contaron os seus familiares e das fotos.

Todo isto levounos a tomar decisións formais de: Cor: gris, para expresar tristura, morriña, dor, pena, medo,anguria, soidade, monotonía, “vacío”, nada...

Luz: queriamos nubarróns, para rodar con menos luz. Por iso preferiamos rodar ó solpor.Perspectiva: buscabamos filmar o horizonte infinito para dar a sensación de profundidade, de lentitude, monotonía, perdidos na nada.Movementos de cámara: escollemos os travellings para dar sensación de partida, de deixar todo atrás.Son: Queriamos que soase a serea porque nos contaron que sentían medo ó escoitala por se non volvían ver ós seus familiares. E tamén que se escoitase o mar, porque era o son que eles oían durante as longas travesías. En canto ó off, foi difícil escribir o texto onde resumimos o máis relevante que nos explicaron da emigración e tamén elixir os fragmentos das cartas. Era case imposible conseguir silencio para gravalos.

A rodaxe foi agotadora pero divertida, sorprendente. Houbo momentos máxicos como o plano das maletas no peirao. Non se achegaban as gaivotas, tivemos que poñer pan e conseguimos o noso obxectivo. Foi moi emocionante! Por desgraza, este é un dos planos que perdemos. Tamén andamos ás carreiras, tivemos que correr para poder gravar ó Queen Victoria porque saía en 10 minutos e logo para coller o barco de volta a casa. O plano da sala de embarque da Estación marítima pareceunos especial porque hai moita diferenza en velo agora baleiro e silencioso e antes cheo de emigrantes apenados.Na montaxe foi moi difícil decidir entre uns planos e outros. Tiñamos uns 50! Tivemos a sorte de poder ir rodar de novo despois de montar para recuperar algúns que perdemos. Ó final como o noso documental era moi longo, houbo que recortar varios planos.Coa nosa experiencia en Cine en curso aprendemos:

  • A traballar en grupo. Cooperando, tomando decisións por consenso, imos mellorando entre todos e todas.
  • A confiar nas nosas posibilidades e pensar que podemos facer cine sendo uns nenos.
  • A ter paciencia, saber esperar, escoitar, ver.
  • A sentir emocións retratando ás persoas, empatizando con elas, dándolle valor ó cotiá.
  • A observar o cine dende outro punto de vista, valorando o esforzado traballo dos equipos de cine e fixándonos en como foron rodadas as películas.

Para despedirnos, queremos agradecer a Cine en curso esta oportunidade, ás profes por axudarnos, a Ángel por acompañarnos en todo o proceso e a todas as persoas que colaboraron connosco.

IES Plurilingüe Fontem Albei (Fonsagrada)

Presentación de "O camiño do tempo" no Cgai

Tallers Documentals

En O camiño do tempo intentamos reflexar a través dun percorrido como é o noso entorno: lugares, xente, animais, beleza da natureza e a paisaxe, tranquilidade.

Filmamos o día a día da xente que vive aquí, mostrando os contrastes existentes entre as distintas formas de vida: xente nova e xente maior, xente que viviu sempre na Fonsagrada e xente que veu doutros lugares a vivir ao noso concello, aldeas abandonadas e aldeas rehabitadas, etc. Contraste de sensacións entre a nostalxia e a soidade dalgúns pobos e retratados en comparación coa actividade e compañía dos animais doutros lugares e retratados.

Eleximos estas tomas e a construción das mesmas, seguindo un itinerario, e tendo en conta a representatividade das persoas e lugares filmados.

REFERENTES CINEMATOGRÁFICOS

Inspirámonos en Diary I 1973-1977 de David Perlov para rodar a toma da ventá de Romeán onde retratamos a Antonio. Tamén nunha toma de Perfiles campesinos: la vida moderna de Raymon Depardon para rodar a última toma de Ines regresando coas cabras. Ademáis inpirámonos nunha escena de París de Oliver Laxe para filmar a última toma de Antonio, na que aparece en primeiro plano e a aldea de Romeán ao fondo. En La Ville Louvre de Nicolas Philibert para retratar a toda a xente. Para facer o retrato de Amelia inspirámonos especialmente en Daguerrotipos de Agnès Varda. Inspirámonos en Bread Day de Dvortsevoy para filmar as escenas cos animais. Por exemplo, cando se filmaron as toma da vaca Careta ou dos cabalos de Vanja e Rubén, tívose que gravar durante bastante tempo e grazas a isto ocorreron cousas inesperadas, como que a vaca Careta se acercase tanto á cámara. Isto mesmo ocorre en Bread Day co plano da cabra que chama ao macho e éste aparece pola ventá. Arraianos de Eloy Enciso es un claro referente en nuestro documental.

CONCEPCIÓN

A concepción de O camiño do tempo está no traballo dos planos do mundo da Fonsagrada (diarios de espazos, retratos e travellings) desenvolto durante todo o curso. Está formulada como unha viaxe, un itinerario en movemento, visitando moitos lugares e abarcando o extenso territorio da zona da Fonsagrada. Este itinerario fíxose ao longo do día, ata chegar ao final da película co atardecer en Vilafruxilde.

RODAXE

Durante a rodaxe de O camiño do tempo houbo momentos inesperados sobre todo cos animais, como o primeiro plano da vaca Careta, os cabalos de Vanja e Rubén.

Chamounos a atención a reacción dos retratados ante as cámaras, especialmente no caso de Antonio ou Donino, este último falou máis do habitual. E sorprendeunos a naturalidade dos retratados ante a cámara.

MONTAXE

Estivo baseado no itinerario feito.

Foi complicada a elección dalgúns planos como as tomas de Antonio en Romeán, as tomas das vacas de Rubén e sobre todo a hora de montar o son. Foi complicado renunciar a algunhas tomas como a do cartel da Fonsagrada.

CONCLUSIÓNS

Aprendimos a ver en xeral, e particularmente, aprendimos a ver as cousas desde un punto de vista de cineasta.

Fomos conscientes da importancia da planificación e da importancia de tomar as decisións entre todos, o traballo en equipo.

CPI Curros Enríquez (Pazos de Borbén)

Presentación de "Mudando lares" no Cgai

Tallers Documentals

Somos alumnos de 6º curso do CPI Curros Enríquez en de Pazos de Borbén, un pequeno pobo de 3.000 habitantes da provincia de Pontevedra.

Para nós é importante o tema da emigración a Brasil: todos temos algún membro da nosa familia, coñecido ou veciño que emigrou a Salvador de Bahía e moitos deles volveron traendo una grande influencia como son as casas indianas que saen na nosa curtametraxe.

Durante o curso fixemos moitos visionados de fragmentos: nos gustaron máis os de Guerin que despois nos serviu en moitas ocasións de inspiración (sobre todo Tren de Sombras); tamén os fragmentos de Mercedes Álvarez e o contacto que tivemos con ela mediante o blog. Todos estos visionados serviron para cambiar a nosa forma de ver as paisaxes (a luz, o son) e permitíronnos coñecer cineastas que non coñecíamos.

Inspiración

O maior referente para o noso proxecto foi Jose Luís Guerin, tanto para a gravación de espacios como de retratos. Guerin, en Tren de Sombras gravaba desde os pequenos detalles nos que non se sabía o que estábamos a ver ata os planos abertos nos que nos ensinaba todo o espacio, (o que fixemos na gravación das casas indianas). Tamén na casa de Ramiro Castro onde sae un can polo pasillo, nos inspiramos nas ovellas deste mesmo fragmento de Guerin

En Innisfree nos fixamos en como facía os retratos, nos que elixía os lugares habituais da xente (a igrexa, o bar…) e os retrataba presentándoos el mesmo. Nós fixemos igual, retratando aos emigrantes retornados na súa casa, no seu lugar de pasar a tarde… e fumos nós os que puxemos voz a súa historia.

Para gravar os interiores das casas nos fixamos moito en como facía Pere Portabella cando gravaba o interior da casa de Lorca en Mudanza. Tamén nos interesou como empregaba o sonido para conseguir movemento e dar unha determinada impresión dun lugar concreto da casa.

Por último temos como referente a Manuel Mozos en Ruínas. Este é un dos nosos fragmentos preferidos nos que nos inspiramos para gravar a nosa casa indiana abandonada, de tal forma que hai algúns planos que sen darnos conta son practicamente iguais aos del.

Proceso de gravación e rodaxe

Antes de gravar visionábamos fragmentos con Ángel (o cineasta) que nos puideran servir de referencia e, moitas veces levábamos capturas de determinados planos para poder recordalas e telas presentes durante a rodaxe. Sen embargo, moitas veces era despois na clase cando nos dábamos conta ao revisar os nosos planos con Ángel, que moitos eran moi parecídos aos que traballáramos de Guerin, Manuel Mozos ou outros cineastas.

Cousas que nos resultaron difíciles: custounos bastante que a xente se deixara gravar. Non os retratados senón aquela xente coa que queríamos ensinar a vida do pobo. Tamén nos costou atopar como dar movemento aos planos das casas, e moitas delas o teñen gracias ao sonido. Resultábanos difícil facer as panorámicas que tiñamos que repetir moitas veces porque ou íbamos moi rápido, ou non era bo  o movemento. Tamén tivemos mala sorte co tempo, e tivemos que cancelar algún día de gravación, aínda que ao final un dos planos que máis nos gusta é o ruído das gotas da chuvia nas galerías da casa de Ramiro Castro que incluso parece que fan música.

Que nos gustou máis: o que máis disfrutamos é o de traballar xuntos, de facer amigos que estando na mesma clase non coñecíamos moi ben. Tamén coñecemos sitios novos nos que non poderíamos ir se non estiveramos gravando a curtametraxe e sorprendeunos moitas cousas que non coñecíamos do noso pobo.

Conclusión do proxecto: estamos moi contentos de chegar ata aquí porque fixemos un grande esforzo e estamos sorprendidos de todo o que conseguimos facer sendo só uns nenos. Aprendimos a valorar as películas de cine, que non pensamos que fora tan complicado facer cada plano e toda a xente que fai falta para gravar. E nos parece importante o que aprendimos traballando coa xente maior coa que conversamos dándonos  conta que hai moitas persoas que teñen cousas interesantes que nos poden contar.

Institut Quatre Cantons (Barcelona)

Estrena del film a l'institut

Tallers Documentals

Avui, darrer dia del curs, hi ha hagut una jornada de portes obertes al nostre institut, el Quatre Cantons.

Nosaltres, l'Óscar, en Joan, en Pau, l'Oriol i en Pol, hem presentat el film documental "Memòries d'una fàbrica".

Primer les famílies han visitat l'exposició que havíem muntat a través de la qual preteníem explicar tot el procés de la concepció del film, el rodatge i el muntatge. Després han pogut veure el nostre “making off”, i a continuació, hem projectat el documental. Tothom ens han donat l'enhorabona pel nostre treball!

Ha estat especialment emocionant que vingués la Carme, la senyora que va participar en la pel·lícula. Li va agradar moltíssim i va estar molt contenta de compartir les seves experiències de vida i el seu coneixement del passat del barri amb les famílies que van venir a veure el documental.

Després de dues projeccions, i quan ja estàvem a punt de marxar, va aparèixer en Ricard Casabayó, l'artista del qual vam fer un retrat al film. Amb ell vam passar una estona molt agradable i divertida. Li van encantar les nostres fotos de captures de plans per fer els muntatges. Tant, que les hi vam regalar.  Ens va felicitar molt efusivament i va remarcar la qualitat de la pel·lícula. També va voler que li signéssim el DVD, com si fóssim directors de cine importants!  

Va ser una jornada molt important per nosaltres. Ens vam sentir orgullosos de la feina que havíem fet!

 

 

 

Institut Quatre Cantons (Barcelona)

Iniciem el muntatge del nostre film!

Tallers Documentals

Abans de començar el muntatge del nostre film a l'ordinador, vam decidir fer una proposta de muntatge sobre paper. Teníem molts plans i començar directament a editar amb el Première sense tenir una visió general de l'estructura de tota la pel·lícula, podia ser complicat. 

 Al principi jo pensava que fer-ho així seria molt avorrit,  però tampoc sabia molt bé en què consistia tot això de muntar sobre paper. Va resultar ser força divertit i a més ens va permetre fer diverses propostes de muntatge i decidir la definitiva tots junts.

Per començar teníem un munt d'imatges impreses en paper, cadascuna corresponent a un dels plans que havíem filmat.  Vam començar retallant totes les fotos: ens van quedar uns 30 fotogrames.  Després, ens vam dividir en grups més petits i cadascun va fer una proposta de com muntar una seqüència, enganxant amb cinta adhesiva les fotos en una cartolina en l'ordre que millor ens semblava.

Vam tardar aproximadament una hora i escaig en acabar i, quan ja estaven ordenades del tot vam escriure en llapis just a sota de les fotografíes, el so que ens imaginàvem: so ambient, veu en off, música, una conversa, ...

Finalment, i ja treballant tot el grup sencer, vam decidir l'ordre de les seqüències enganxant totes les cartolines i les vam penjar a la clase, per enrecordar-nos-en alhora de començar a editar amb l'ordinador. 

Us deixem amb algunes imatges del muntatge en paper i també de l'edició posterior en ordinador!

 

Upload files...

Institut Quatre Cantons (Barcelona)

Reprenem el Cinema al 4cantons

Tallers Documentals

Després d'una llarga pausa de 6 setmanes, reprenem l'optativa de cinema a l'Institut Quatre Cantons.

Ens cal refrescar la memòria... I per això fem una activitat en grup per situar-nos: què tenim? què volem? què ens falta? com ens organitzem?

 

Al febrer ja teníem ben clars els plans que volíem rodar per al nostre film. També havíem fet ja alguns rodatges en els espais buits. Ara ens tocarà centrar-nos més en les persones, les veïnes i els artistes i fer-los alguns retrats.

Per això hem fet alguns visionats tant de retrats col·lectius com de retrats individuals. Hem vist "Inisfree" i "En construcción", de José Luís Guerin, "Mercado de futuros" de Mercedes Álvarez, "Perfils camperols"  de Raymond Depardon, "Daguerrotips", d'Agnès Varda, ...

Per al retrat col·lectiu d'artistes, de moment, ens agrada molt la idea de "Daguerrotips" i també la de "La Ville Louvre", encara  que això de que les persones mirin a càmera i no facin res no ens acaba de convèncer. Nosaltres potser farem que estiguin treballant.

I per al retrat d'un sol artista, ens inspirarem amb el fragment de  "En construcción", quan l'obrer explica coses mentre treballa.

Les veïnes, les volem retratar mentre fan les accions del seu dia a dia, o sigui, fer un retrat de la quotidianitat. Més semblant a "Mercado de futuros". 

Institut Castellet - 1r de batxillerat (Sant Vicenç de Castellet)

Balanç de blancs

Tallers Documentals

L'aula de Cultura Audiovisual s'ha enriquit amb l'espai de cinema. És també l'aula on planifiquem i coneixem la càmera. A la fotografia un moment en què el Dani La Casa explicava al grup de Batxillerat el concepte balanç de blancs.

Institut Ferran Tallada - documental (Barcelona)

La nostra presentació

Tallers Documentals

Hola! som la Malena, la Maham, el Christian, en Guillem, el Junior, la Maria, el Jie, el Gustavo, la Insaf, la Yuliana, en Frank, i el Ionut.

Estudiem a l’Institut Ferran Tallada, que es troba al carrer Gran Vista al barri del Carmel.

La Gran Vista que veiem des de les nostres aules és aquesta:

Per nosaltres és la primera vegada que fem l’optativa de cinema i estem en el projecte. D’entrada estem molt engrescats i tot ha començat bé, sembla interessant.

Hem parlat sobre cinema i tots estem d’acord que és un art, un entreteniment i ens permet evadir-nos de la realitat durant un temps. Algú ha dit una cosa que ens ha agradat:

Hay una metáfora, que nos enseña que podría pasar si actuaramos como los personajes de la película, serie o novelas.

Nosaltres treballarem els retrats dels avis, ja hem començat a investigar i estem descobrint avis sorprenents…

Salutacions i a reveure a tots els companys del  projecte!!

Tots nosaltres!!  alumnes de 3r d'ESO de l'Institut Ferran Tallada

 

IES Plurilingüe Fontem Albei (Fonsagrada)

Espazo de cine en curso

Tallers Documentals

Ao longo das sesións con Marcos Flórez, o noso espazo de Cine en Curso vai tomando forma.

                            

Comezamos escribindo nos nosos cadernos de Cine en Curso todos elementos importantes que aparecían nos visionados tanto das nosas gravacións coma nos fragmentos dos cineastas.

Continuamos marcando en mapas do noso concello os seguintes elementos:

- os lugares desde onde gravamos.

- os lugares filmados.

- os percorridos dos travellings realizados.

 

En cada sesión recortamos e pegamos no noso espazo de Cine en Curso as capturas dos fragmentos dos cineastas e dos nosos vídeos, clasificándoos en diarios de espazos, retratos e travellings. Tamén pegamos algunhas desas capturas no noso caderno de Cine en Curso.

En todas as sesións facemos listados e clasificamos os elementos que aparecen nas nosas gravacións e que poden ser importantes á hora de crear o documental.

 

CEIP A Rúa (Cangas)

Poñémonos na pel dos emigrantes con Rosalía e Juan Ramón Jiménez

Tallers Documentals

O martes día 24 de febreiro, celebrouse o 178 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Adicamos esa mañá a ler e escoitar dous dos seus poemas: “Adiós ríos, adiós fontes” e “Pra a Habana!”, musicados por Amancio Prada e publicados no seu disco “Rosas a Rosalía”.

Os poemas falaban da emigración, da pobreza, da soidade do emigrante e a súa familia que quedaba en Galicia. Despois de lelos e escoitalos, cada un de nós escribimos dúas emocións que podía sentir a xente que emigraba, deixando a súa casa. Logo gardamos todos os sentimentos nunha maleta antiga. Dentro desta maleta había palabras como:

         AMOR          TRISTURA          MORRIÑA          DOR          PENA             MEDO            ANGURIA

 

Emocionámonos cos poemas musicados.

 

Escribindo as emocións dos emigrantes ó partir.

 

A maleta das emocións.

Hoxe, venres, 27 de febreiro de 2015, iniciamos a mañá cun poema de Juan Ramón Jiménez, o poema XXXVII do seu libro “Diario de un poeta recién casado”:

4 de febrero.

Poema XXXVII

Los nubarrones tristes

le dan sombras al mar.

El agua, férrea,

parece un duro campo llano,

de minas agotadas,

en un arruinamiento de ruinas.

¡Nada! La palabra, aquí, encuentra

hoy, para mi, su sitio,

como un cadáver de palabra

que se tendiera en un sepulcro natural.

Barco de pasajeros Antonio López (II) en el que Juan Ramón Jiménez viajó a Nueva York.

¿Qué sensaciones nos transmite el poema?

MUERTE, SOLEDAD (Elia)

OSCURIDAD (Amanda)

NO TIENE GANAS DE NADA (Dani)

TRISTEZA (Teo)

DOLORIDO (Xaime)

¿Qué palabras del poema contribuyen a transmitir esas sensaciones?

Nubarrones tristes. Suelen ser grises, traen lluvia. (Xoel). Son nubarrones tristes (Dani).

No todas las nubes son tristes. Las nubistas nos mostratron nubarrones pero también nubes algodonosas, llenas de luz.

Sombras. Oscuridad. (Lúa)

De nuevo la falta de luz.

Agua Férrea. El hierro es duro, gris. No es un mar cristalino, en el que se ve el fondo. Es un mar opaco.

Minas agotadas. No hay nada, como una mina de la que no se pueden sacar más minerales. Juan Ramón Jiménez no era un hombre de mar. Las minas son una referencia a su tierra.

Arruinamiento de ruinas. Las ruinas son lugares destruidos, tristes, vacíos.

Nada. Se siente vacío. (Héctor)

Cadáver. ¿De quién es el cadáver? De la palabra NADA. Es una personificación, figura literaria de la que ya hablamos en otras ocasiones: dar cualidades humanas a objetos, animales, ideas...que carecen de ellas.

Sepulcro natural. ¿Cuál es el sepulcro de la palabra NADA? ¿Qué es un sepulcro? Un ataúd (Sheyla). Concluímos que el ataúd es el mar que le lleva lejos de su hogar.

 

Pàgines