CEIP A Rúa (Cangas)

Presentación de "Deixando atrás" no Cgai

Tallers Documentals

Ola, bos días a todos e todas. Estamos felices de compartir con vós a estrea no CGAI do noso documental. Cando nos deron a noticia de participar en Cine en curso foi emocionante; moi poucos nenos teñen a oportunidade de facer cine e traballar cun cineasta! Algúns, cando empezamos a gravar, tiñamos dúbidas, parecíanos complicado... pero, despois de visionar moitos fragmentos de documentais e realizar prácticas de rodaxe, sentímonos máis seguros.

Dende o primeiro día comezamos a filmar e seguimos filmando ó longo de todo o curso. Lembramos planos do mundo realmente incribles dos nosos compañeiros/as: o solpor de Dani, o das rochas de Xoel, o travelling de popa de Adri e Xaime, o da chuvia de Roque, o retrato da avoa de Lena, os ceos das nosas nubistas... Moitos destes planos serviron de inspiración para o noso documental.

Cos cineastas aprendemos a facer retratos de mirada, sen palabras, dando importancia á persoa, no lugar que a identifica; a retratala amosando os seus obxectos, partes do seu corpo, a súa voz, o seu espazo favorito. E nos diarios de espazos, a darlle valor ó son ambiente e ó silencio, a elixir a hora (algún de nós erguémonos ó amencer para gravar), ó movemento de cámara, ás liñas de fuga, ...é dicir, a rodar con intención. O noso documental ten moito de:Guest, de Guerín. O travelling dende a ventá do barco para expresar a partida dos emigrantes, cando deixan todo atrás. Buscabamos un día gris, para amosar a tristura da despedida.News from home, de Chantal Akerman. Levounos a incluír o off das cartas no documental. Akerman facía unha lectura moi rápida, fría. Nós queriamos unha lectura tranquila, lenta, algo máis emotiva. Ten skies, de Benning. Queriamos incluír nubes no noso documental en sinal de tristura. Como di o poeta Juan Ramón Jiménez: “Los nubarrones tristes le dan sombras al mar”

Para poñernos na pel dos emigrantes serviunos de moito a documentación. As fotos de Alberto Martí, as poesías de Rosalía de Castro (Adiós ríos, adiós fontes e Pra a Habana) e de Juan Ramón Jiménez (Diario de un poeta recién casado) axudáronnos a comprender o que podían sentir ó partir. Emocionounos conversar con persoas que viviron a emigración e ler as súas cartas.

O noso guión foi elaborado a partir de ideas visuais que xurdiron de poemas, planos de cineastas, planos de compañeiros/as, fotos de arquivo ...O paso seguinte foi decidir onde rodalas. Gravamos nos portos de Cangas e Vigo, no barco de pasaxe, en Cabo Home, na praia de Massó. Por último decidimos entre todos e todas as fases do noso documental.Nunha primeira parte, amosar a partida, a despedida; nun segundo momento centrarnos na travesía e no que deixaban atrás; na terceira parte terminar dunha forma máis emocional e poética, moi inspirados no poema XXXVII de Juan Ramón Jiménez.

Queriamos transmitir a dureza da emigración, da separación dos seres queridos, a morriña dos emigrantes, a emoción das cartas, a importancia da familia. Privilexiamos a expresión das emocións a través de abundantes diarios de espazos. A nosa idea era suxerir con imaxes. Non retratamos directamente ós emigrantes senón a través das súas cartas, do que nos contaron os seus familiares e das fotos.

Todo isto levounos a tomar decisións formais de: Cor: gris, para expresar tristura, morriña, dor, pena, medo,anguria, soidade, monotonía, “vacío”, nada...

Luz: queriamos nubarróns, para rodar con menos luz. Por iso preferiamos rodar ó solpor.Perspectiva: buscabamos filmar o horizonte infinito para dar a sensación de profundidade, de lentitude, monotonía, perdidos na nada.Movementos de cámara: escollemos os travellings para dar sensación de partida, de deixar todo atrás.Son: Queriamos que soase a serea porque nos contaron que sentían medo ó escoitala por se non volvían ver ós seus familiares. E tamén que se escoitase o mar, porque era o son que eles oían durante as longas travesías. En canto ó off, foi difícil escribir o texto onde resumimos o máis relevante que nos explicaron da emigración e tamén elixir os fragmentos das cartas. Era case imposible conseguir silencio para gravalos.

A rodaxe foi agotadora pero divertida, sorprendente. Houbo momentos máxicos como o plano das maletas no peirao. Non se achegaban as gaivotas, tivemos que poñer pan e conseguimos o noso obxectivo. Foi moi emocionante! Por desgraza, este é un dos planos que perdemos. Tamén andamos ás carreiras, tivemos que correr para poder gravar ó Queen Victoria porque saía en 10 minutos e logo para coller o barco de volta a casa. O plano da sala de embarque da Estación marítima pareceunos especial porque hai moita diferenza en velo agora baleiro e silencioso e antes cheo de emigrantes apenados.Na montaxe foi moi difícil decidir entre uns planos e outros. Tiñamos uns 50! Tivemos a sorte de poder ir rodar de novo despois de montar para recuperar algúns que perdemos. Ó final como o noso documental era moi longo, houbo que recortar varios planos.Coa nosa experiencia en Cine en curso aprendemos:

  • A traballar en grupo. Cooperando, tomando decisións por consenso, imos mellorando entre todos e todas.
  • A confiar nas nosas posibilidades e pensar que podemos facer cine sendo uns nenos.
  • A ter paciencia, saber esperar, escoitar, ver.
  • A sentir emocións retratando ás persoas, empatizando con elas, dándolle valor ó cotiá.
  • A observar o cine dende outro punto de vista, valorando o esforzado traballo dos equipos de cine e fixándonos en como foron rodadas as películas.

Para despedirnos, queremos agradecer a Cine en curso esta oportunidade, ás profes por axudarnos, a Ángel por acompañarnos en todo o proceso e a todas as persoas que colaboraron connosco.

CEIP A Rúa (Cangas)

Poñémonos na pel dos emigrantes con Rosalía e Juan Ramón Jiménez

Tallers Documentals

O martes día 24 de febreiro, celebrouse o 178 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Adicamos esa mañá a ler e escoitar dous dos seus poemas: “Adiós ríos, adiós fontes” e “Pra a Habana!”, musicados por Amancio Prada e publicados no seu disco “Rosas a Rosalía”.

Os poemas falaban da emigración, da pobreza, da soidade do emigrante e a súa familia que quedaba en Galicia. Despois de lelos e escoitalos, cada un de nós escribimos dúas emocións que podía sentir a xente que emigraba, deixando a súa casa. Logo gardamos todos os sentimentos nunha maleta antiga. Dentro desta maleta había palabras como:

         AMOR          TRISTURA          MORRIÑA          DOR          PENA             MEDO            ANGURIA

 

Emocionámonos cos poemas musicados.

 

Escribindo as emocións dos emigrantes ó partir.

 

A maleta das emocións.

Hoxe, venres, 27 de febreiro de 2015, iniciamos a mañá cun poema de Juan Ramón Jiménez, o poema XXXVII do seu libro “Diario de un poeta recién casado”:

4 de febrero.

Poema XXXVII

Los nubarrones tristes

le dan sombras al mar.

El agua, férrea,

parece un duro campo llano,

de minas agotadas,

en un arruinamiento de ruinas.

¡Nada! La palabra, aquí, encuentra

hoy, para mi, su sitio,

como un cadáver de palabra

que se tendiera en un sepulcro natural.

Barco de pasajeros Antonio López (II) en el que Juan Ramón Jiménez viajó a Nueva York.

¿Qué sensaciones nos transmite el poema?

MUERTE, SOLEDAD (Elia)

OSCURIDAD (Amanda)

NO TIENE GANAS DE NADA (Dani)

TRISTEZA (Teo)

DOLORIDO (Xaime)

¿Qué palabras del poema contribuyen a transmitir esas sensaciones?

Nubarrones tristes. Suelen ser grises, traen lluvia. (Xoel). Son nubarrones tristes (Dani).

No todas las nubes son tristes. Las nubistas nos mostratron nubarrones pero también nubes algodonosas, llenas de luz.

Sombras. Oscuridad. (Lúa)

De nuevo la falta de luz.

Agua Férrea. El hierro es duro, gris. No es un mar cristalino, en el que se ve el fondo. Es un mar opaco.

Minas agotadas. No hay nada, como una mina de la que no se pueden sacar más minerales. Juan Ramón Jiménez no era un hombre de mar. Las minas son una referencia a su tierra.

Arruinamiento de ruinas. Las ruinas son lugares destruidos, tristes, vacíos.

Nada. Se siente vacío. (Héctor)

Cadáver. ¿De quién es el cadáver? De la palabra NADA. Es una personificación, figura literaria de la que ya hablamos en otras ocasiones: dar cualidades humanas a objetos, animales, ideas...que carecen de ellas.

Sepulcro natural. ¿Cuál es el sepulcro de la palabra NADA? ¿Qué es un sepulcro? Un ataúd (Sheyla). Concluímos que el ataúd es el mar que le lleva lejos de su hogar.

 

CEIP A Rúa (Cangas)

Traballamos da man de Ángel Santos Touza

Tallers Documentals

O mércores 26 de novembro tivemos a primeira sesión de cine acompañados polo noso cineasta, Ángel Santos Touza. Foi xenial. Queremos compartir convosco as experiencias desta interesante xornada.

Primeiro visionamos algúns dos nosos travellings e diarios de espazos e tamén fragmentos de autor/a. Neste exemplo que vos amosamos de seguido, establecimos similitudes entre Diary de Perlov e o diario dos espazos de Sheyla, dende a ventá da súa habitación.

Visionamos Diary, de Perlov

Fixámonos en como grava e que di.

Grava o que se ve dende a súa ventá. Podes gravar nun mesmo sitio a distintas horas. Os créditos son sinxelos. Debemos evitar engadir música nos créditos, con escribir ou unha voz en off é suficiente.

Diario de espazos, de Sheyla

Sheyla poido tomar a decisión, como Perlov, de gravar dende a súa ventá pero máis atrás, véndose o marco da ventá. Tomou a decisión de que non se vise o marco.

“Era un plano máis longo pero corteino, quería que aparecese o movemento, os coches que pasaban”. (Sheyla)

Sería interesante que Sheyla  gravase un texto como o de Perlov que acompañe ó seu diario.

Fotograma do diario dos espazos de Sheyla

Ángel deunos uns CONSELLOS PARA RODAR que nos están sendo moi útiles:

  • Gravar con intención: que queremos gravar, onde, a que hora, como… Nos travellings pensar previamente onde empezar e onde terminar.
  • Sempre é mellor rexistrar o son do lugar que engadir música despois na montaxe. Así os sons poden falarnos dese espazo ou outros espazos cercanos.
  • Se gravamos moito, logo facer unha selección da parte que nos interese.
  • É interesante levar sempre a cámara con nós por se atopamos algo que nos chame a atención. Se non a levamos, podemos quedarnos coa idea do plano e volver outro día para grabalo.
  • Podemos gravar os créditos con voz en off indicando lugar, hora, inspiración, sensacións…

Despois chegou o momento máis divertido, rodar o diario de espazos do colexio. Organizámonos por grupos porque somos 25 alumnos/as en 5º.

Rodamos dende o noso colexio ou en espazos que están próximos ó mesmo: a carballeira de Franco, na pasarela da Cruz pola que moitos alumnos/as chegan ó colexio e na praia de Rodeira.

     

Mentres uns rodabamos acompañados de Ángel ou das profes Rosana, May e Ana, o resto do grupo fixo actividades paralelas na aula: comentar os travellings de Pol e Bruno da Escola de Bordils (fixemos un comentario no blog), ver e comentar os diarios de espazos que os nosos compañeiros/as ían facendo, gravar o audio dos créditos.

Fotograma de Os eucaliptos

Grupo de rodaxe: Sarai-Elia-Xoel-Mar-David

Elia gravou, Mar fixo o making of, Sarai foi a apuntadora, David aguantou o caderno e Xoel contou os segundos.

O video realizouse ás 11:58. Escóitanse os paxaros, os nenos, os coches…

Escollimos o plano porque era un lugar preto do cole. Os eucaliptos eran moi bonitos e o contraste da luz tamén. Fixemos un círculo e os eucaliptos quedaron ó redor. Gustounos moito facelo.

Comentarios da clase:

  • Parécenos moi bonito.
  • Parece que o sol entra só por un lado.
  • Parece un redondel de árbores.   
  • Os ruidos tamén son bonitos.

Agora estamos moi ilusionados con ter tempo no Nadal para  seguir filmando e imos atrevernos cos retratos. A ver que  tal nos vai.  En canto teñamos editadas algunhas das nosas filmacións, compartirémolas con vós.

Bo Nadal a todos e todas dende Galicia!

CEIP A Rúa (Cangas)

O CEIP A Rúa preséntase!!

Tallers Documentals

Ola a todos e todas.

Somos os nenos e nenas de 5º de Primaria do colexio A Rúa de Cangas de Morrazo. Vivimos nunha vila a carón do mar, moi tranquila e bastante poboada. Tamén hai parques nos que xogamos e praias espectaculares. E non podemos esquecernos do marabilloso Parque Natural das Illas Atlánticas, coa praia máis fermosa do mundo, chamada “Rodas”.

 

Estamos moi ilusionados e emocionados por facer o traballo de Cine en curso. Desde que nos deron a noticia, estamos moi nerviosos e ansiosos por empezar o documental. Sabemos que este proxecto vainos dar moito traballo pero intentaremos facelo tan ben como os nenos do curso pasado.

A maioría de nós xa filmou os seus primeiros planos do mundo. Fixemos un diario dos espazos que están preto do colexio, acompañados do cineasta Ángel Santos Touza e as nosas profesoras. Esperamos ver axiña planos de todos vós.

Filmando o que vemos desde unha ventá do colexio

Filmando acompañados por Ángel Santos

Filmando acompañados por Ángel Santos

Imos facer o noso documental sobre a migración. Conversaremos con persoas que tiveron que emigrar por problemas económicos ou outras razóns. Tamén falaremos con persoas que viñeron doutros lugares a vivir a Cangas. Esperamos facer o noso documental o mellor posible para que vos guste.

 

Un cineasaúdo do CEIP A Rúa para todos os coles!!

(Texto colectivo elaborado por consenso por todo o grupo-clase)

CEIP A Rúa (Cangas)

Chuvia de palabras…

Tallers Documentals

Escoitando a Nuria e Laia

Escoitando a Nuria e Laia.

Facemos unha chuvia de ideas. Escollemos palabras que indiquen o que aprendemos no CGAI (Centro Galego de Artes da Imaxe) na xornada de formación do alumnado, o 7 de novembro de 2014.

  • Travelling. A cámara que viaxa, como en D' Est. (Teo)

  • Conversas. Hai que esperar a que falen, escoitar atentamente, como en Daguerrotipes. (Fabián)

  • Planos. Cambia a escena cos planos. Contamos planos de Glas, Ruinas.

  • Son. A música, como en Ruinas (tren) ou son ambiente (ovellas), nun momento de La vida moderna, de Depardon.

  • Estilo de vida. Formas de vivir, como en Daguerrotipes, La colchonera, La vida moderna. (Dani)

  • Vidro. En Glas, eu pensei que só ían facer figuras e fixeron tamén botellas. O documental dá información. (Lúa)

  • Esforzo. O documental tamén nos fala de emocións. La colchonera. Plano detalle das mans. (David) É o director/a o/a que decide que e como transmitir esas emocións. En Glas hai moitas emocións: risa, asombro, alegría, diversión, sorpresa… é orixinal.

  • Diario. Podes contar o que che pasa a ti, como en Diary. (Sheyla)

  • Fundir a negro. Cambiar a outra cousa distinta. (Roque)

  • Espazo. Pequeno, íntimo: Daguerrotipes. Grande: La vida moderna, París, Ruinas.

  • Como gravar. Hai distintas formas, segundo onde estea a cámara, como en Daguerrotipes: fóra e dentro da tenda.

  • Noite e día. Cambia a luz. Hora bruxa, “entre lusco e fusco”, a posta de sol, dourados, rosados. “Cabo Home”, na nosa vila, é un lugar para filmar o solpor.

(As palabras xurdiron na posta en común de todo o grupo-clase)

Visionando “La vie moderne”, de Depardon

Visionando "La vie moderne", de Depardon.

CEIP A Rúa (Cangas)

Presentámonos os nenos e nenas do C.E.I.P. A RÚA

Tallers Documentals

Cineando ilusións

Olaaa! Somos o grupo de alumnos e alumnas de 6º do CEIP A Rúa en Cangas do Morrazo (Pontevedra). Iniciamos a nosa andaina por Cine en curso, e non podedes imaxinar o ilusionados/as que estamos!!

Para a nosa presentación grupal, eliximos dous obxectos moi significativos para nós. Por unha parte, o collage que elaboramos colectivamente para a páxina do calendario do colexio e que serve de portada á nosa libreta de Cine en curso. Costounos moito realizalo. Primeiro buscamos a idea. Pretendiamos enlazar os dous proxectos que estamos a desenvolver no presente curso, “O Cine” e “O Universo”. Mellorámola entre todos e todas e levámola a cabo. En agosto, ¿ que mellor “chuvia de estrelas” que a dos nosos actores favoritos: Groucho,o Gordo e o Fraco e Chaplin?? O resultado para nós foi xenial. Esperamos que vos guste.

 

                                                  

                                 Calendario do CEIP A Rúa, mes de agosto, "As Perseidas".

 

Por outra banda, para que nos coñezades, tiramos unhas fotos abrigados cun paraugas moi especial, o que decoramos para o noso astrónomo favorito, Severino. Veu darnos unha charla ó colexio sobre Astronomía que foi fantástica.

               

                                                                                                                                                                                 

 

Seguindo o sentido das agullas do reloxo, María, Mario N., Sergio, Rubén, Tania, Cris, Pedro, Mario S., Andrea, Andrés, Nico, Ían, Néstor e Anira. No centro, Santi suxeitando o paraugas.

 

                                                                                                                                                             

 

Atrás: Luana, Maia, Álvaro, Inés e Candela. Diante: Darío, Yanira e Antón.

 

 

Por último pasaremos ás presentacións persoais, incluídas as mestras. Buscamos falar de nós utilizando a linguaxe audiovisual como medio de expresión.

 

Andrés

 

Ola, son Andrés, e dende pequeno gustáronme moitísimo as pedras e os minerais: pola súa cor, as formas que teñen, as distintas texturas...

Todos os anos vou a uhna feira de minerais que se celebra en Vigo no mes de outubro, nela compro os minerais que máis me gustan e me chaman a atención para seguir completando a miña colección.

 

 

Crisocola

 

Néstor

 

Ola, chámome Néstor, e como presentación elixin estas fotos de animáis feitas por min porque desde pequeno gústanme os animáis máis que calquera outra cousa.

 

                                                                                                         

   

Rubén

 

Ola chámome Rubén e o que máis me gusta e construír cousas con "Lego". Hoxe, a nosa profesora mandounos presentarnos no blog, e contar o que máis nos gusta facer. Seguro que a alguén tamén lle gusta construír cousas de"Lego"

Ata pronto

 

                                                                                                      

 

Santi

 

Ola, chámome Santi e gústame moito debuxar, é algo que fago moito dende pequeno. Reláxame cando estou enfadado, triste..., debuxo cousas que me alegran. Os meus debuxos favoritos son as caricaturas, fágoas dende que vin a un mozo facelas en Cangas.

Aqui teño unha pequena mostra:

 

                                                       

Tania e Yanira

Ola, somos Tania e Yanira e gústanos divertirnos, xogar e facer este tipo de fotos! Esta é unha pequena demostración.

 

                                        

 

Ían

 

Ola, chámome Ían e gústame moito, digamos que, “a informática”. E decidín para presentarme poñer unha imaxe dun evento que organicei por internet sobre unha festa na que nos reunimos case todos os da clase no parque.

A festa trataba sobre “O Samaín”, a tradición celta- da noite dos defuntos, e eu fun o encargado de mandar as invitacións por internet. Aquí tedes unha mostra da portada e dos datos da invitación:

 

                                                    

 

Nico

 

Ola, eu son Nicolás e poño este vídeo porque me gusta moito a tecnoloxía, os vídeos e as cámaras.

 

                                                                    

                                                                                    

 

                                                                                                                                                                                                                          

María

 

Eu chámome María, gústame xogar coa miña gata porque desde que era pequeña gústanme moito os animais.

A miña gata é de cor negra cunha manchiña branca no pescozo, os ollos son de cor verde-amarelo. O que máis lle gusta comer é peixe e

pienso.

 

                                                                                                  

                                                                                  Esta é a miña gata Pequemiau.

 

Álvaro

 

Bos días, eu son Álvaro, gústanme moito os animais e teño un can como mascota chamado Grey, este é el de pequeno:

 

                                                                              

 

Andrea

Ola, son Andrea e quero ensinarvos unha cortometraxe que fixen eu coa axuda de Martín (a parella da miña nai). Fixémolo a base de fotos, cuns monequiños. Sacabamos unha foto e despois moviamos un pouco os monecos e voltabamos a sacar outra, e así sucesivamente. A continuación, a traves do ordenador, xuntamos todas as fotos e así fixemos a película, poñéndolle voz ós personaxes. Quedei abraiada co que se pode facer só con fotos e ademais foi moi entretido. A ver se vos gusta!!!

 

 

 

                                                                              

 

Unha das cousas que máis me gusta é sacar fotos, e sobre todo do que temos no noso entorno e que non lle damos tanta importancia, pero que para min son moi interesantes polo diferentes que poden chegar a ser. Quería amosarvos unhas fotos sacadas por min.

 

                                               

           

Bolboreta “Cola de anduriña”                     Mantis relixiosa

Antón

 

Ola, boas, chámome Antón e gústame dende pequeno facer de todo con playmobils, estes bonequiños cunha expresión na cara inmóbil, pero pra min choran, rin, enfádanse, alégranse, etc... e sei como se senten grazas a algo co que tamen xogo, a imaxinación. Agora vouvos ensinar dúas fotos, espero que vos gusten.

 

                                           

 

Luana

O que máis me gusta e mirar series, películas de debuxos, musicais ou de risa, como por exemplo Winx Club, High School Musical, Los chicos del coro, Monster High, etc.

Gústame porque cando miro os debuxos pásono moi ben, río moito, póñome triste, enfádome, imaxino que podo voar e cantar moi ben, gústanme as escenas dos namorados cando bailan ou se dan un bico, dáme a risa parva da vergoña, ja,ja,ja. Ás veces soño con elas e encántame.

 

                                                                                    

 

Candela e Anira

 

Bos días eu son Candela e esta é a miña compañeira Anira, e queremos compartir con vós este vídeo que fixemos xuntas.

Imos explicarvos un pouco a nosa paixón polo cine. A nos gústanos moito facer vídeos, é algo que nos entretén moito e nos divirte, e cando non sabemos que facer, poñémonos a facelos.

 

                                                                         

                                                                         

                                                                        

 

 

                                                                                                               

A lúa de Méliès, debuxada por Candela

 

A min, Candela, gústame moitísimo debuxar, é unha cousa moi relaxante e que se pode facer en calquera sitio. Elixín este debuxo xa que como este ano imos facer o de Cine en curso... fíxeno en principio para pegalo nunha cunca que máis tarde será agasallada a un astrónomo. Esta lúa e a de Gesorges Méliès do seu corto “Viaxe á Lúa”. De feito vimos en clase esta divertida curtametraxe e estamos lendo o libro de Julio Verne. Eu de feito fun na ponte de Hallowin a Madrid e xusto había unha exposición temporal de Georges Méliès onde no cartel aparecía o debuxo da lúa real e incluso a túnica que levaban postos os astrónomos na curtametraxe. Tiven moita sorte de atopar esta exposición.

E si, tamén gustanme moitas máis cousas, e non se me dan nada mal, como cociñar, ou tocar a trompa, ou facer vídeos, ou sacar fotos, pero decidín ensinarvos esta. Se teño máis oportunidades, ensinareivos calquer outra cousa pero agora vos ensino esta.

 

Marío N.

A cociña empezoume a gustar cando estiven co meu pai facendo a comida, eu probei e aí souben que era o meu estilo de vida. Sei facer moitas cousas ricas, ata algunhas veces fago a comida. A min gustaríame ter un restaurante onde eu sexa o xefe de cociña. Tamén me gusta facer vídeos cociñando eu, e que me fagan fotos, teño moitas fotos e moitos vídeos. A cociña para min é o que máis me gusta neste mundo, tamén me gusta ver programas de cociña como: Carlos arguillano, Top chef, Cociñamos na casa, etc... Miña avoa tamén me ensinou moitas cousas sobre a cociña e meu pai e a miña nai. As fins de semana sempre miro a miña nai facendo a comida e ela me di os ingredientes que hai que poñer e canto tempo ten que estar ao lume. Isto é todo amigos, nunca digades que a comida é noxo!!!.

 

                                                          

 

Cris

Ola chámome Cris, eu saqueille unha foto a este lugar en concreto porque para min é moi especial. Cando era pequena sempre que estaba triste ou enfadada baixaba ó xardín da casa dos meus avós e co son das follas ó “chocar” co vento, dos paxaros ó cantar, ata o da xente ao falar, relaxábame. Quixen coller esta perspectiva porque non me interesaba coller todo o xardín, só me interesaba o arco, porque na escaleira que está debaixo do arco era onde me soía sentar para pensar.

 

                                                                                     

 

Inés

 

Ola, son Inés!

Gústame facer fotos no monte Baralonga ó que vou todos os anos no verán a facer fotos de bolboretas, cabalos do demo, escarabellos…Pero sobre todo gústame quitarlle fotos ás bolboretas, entre elas a chamada “Pavo Real” (Inochis io), a da foto.

 

                                                                             

 

Maia

 

Ola, eu son Maia!

O que máis me gusta é facer postres, ENCÁNTAME. Cando poido, fago un postre e sácolle unha foto. De maior quero ser reposteira!!!

 

                                                                                 

                                                                            Eu facendo galletas Madalenas de cor rosa

 

Pedro

 

Eu fixen este vídeo porque a min encántame facer figuras en movemento e ver como corren, saltan...encántame velo cando o termino, ver todo moverse, só o escribir nun papel paréceme moi divertido.

 

                                                                               

 

 

Sergio e Mario S.

 

Eu son Sergio, gustame moito facer curtametraxes a base de fotogramas no meu tempo libre cun programa que teño.

 

Eu chámome Mario e no tempo libre que me aburro dedícome a facer curtametraxes co que sexa.

 

Este é o vídeo que eliximos para presentarnos:

                                                                                    

 

Darío

Ola, son Darío de C.E.I.P a Rúa , teño 11 anos e estou en sexto curso ,gústame o deporte e xogo ó Ping pong e ó tenis, Tamén me gusta a música, e vou ó conservatorio de Cangas, toco a viola. ( instrumento de corda máis grave que o violín) .Tamen me gusta ir de viaxe.

 

                                        

             A miña viola                  Mergullándome nunha viaxe

 

 

Profe Ana

 

 

 

 

Aeroporto Francisco Sá Carneiro, 2010

-Unha tediosa espera-

(Ana Castro)

 

 

 

Sempre hai unha primeira vez para todo. Xa era moi maior cando decidín poñerme detrás do obxectivo dunha cámara. Empecei a xogar, como unha cativa, e descubrín que podía conxelar un intre efémero dese momento vivido e amosar o que os meus ollos descubrían.

Foi entón cando comezei a ver fotos por todas as partes, nunha fiestra, no aeroporto mentres esperaba a partida do avión, nun mercado... Agora, cando volvo a un lugar, vexo as fotos dos meus albums xogando ó pilla-pilla nos outeiros, nas paradas de autobús, nos manequíns... Non sei se fun eu a que capturei a imaxe ou foi a imaxe a que me atrapou a min, engaiolándome para sempre.

 

   

Pirineos, Gavarnie, cumio do Taillon, 2010

-O meu primeiro 3000-

(Ana Castro)

 

Cando chego cansa, moi cansa, e case non podo dar un paso máis, gústame sentarme e sentir as nubes baixo os meus pés, é unha emoción indescritible que compensa todas as penurias da perpendicularidade da subida. Danme unhas gañas loucas de seguir camiñando entre os prados algodoosos e etéreos da alfombra que o ceo estende ante min!!

 

Profe May

 

                                                                                

 

Profe Rosana

 

 

 

 

 

 

Teacher Montse