Liceo Manuel de Salas (Santiago) – Ficción (Santiago de Chile)

El transcurso - Carta a Liceo Comercial Diego Portales de Rancagua

Hola!

Al grupo del Liceo Comercial Diego Portales de Rancagua dirigimos nuestra carta titulada "El transcurso".

Intentamos responder a la pregunta ¿quiénes somos?, inspirándonos en Goddard y Gus Van Sant.

Esperamos una pronta respuesta y comentarios.

Muchos saludos.

 

 

Cinema en curs

Els regals dels AMANTS DE LA NIT AMERICANA

Durant el 10è aniversari de Cinema en curs els AMANTS DE LA NIT AMERICANA ens han fet increïbles regals cada mes.

Al juliol, entre d'altres rebem aquesta peça amb alumnes, exalumnes i docents celebrant els 10 anys. Les felicitats, la il·lusió, l’alegria, el treball en equip, els aprenentatges que es convoquen són compartits i són els que han fet possible construir junts el projecte.

Amb el 10è regal, a més a més, els Amants de la nit americana desvetllen la seva identitat. Són els mestres i professors que han construït i fet créixer Cinema en curs. Els mestres i professors que, amb els cineastes i els alumnes, fan que tot allò que sembla impossible sigui possible i es faci gran.

Gràcies. Felicitats. Compartides.

    

 

9è regalEls amants de la nit americana són inesgotables, també –o encara més– amb el final de curs!

Aquest regal és un increïble llibre d’artista amb 10 paraules, 10 il·lustracions, 10 colors i preciosos troquelats. 

I diuen “Posem en valor un PROJECTE de vida que fa SENTIR, crea CULTURA, fa EQUIP de persones, EMOCIONA, un crit a l’EDUCACIÓ des de la CREACIÓ, UNIVERSAL i amb PARAULA pròpia”.

    

 

8è regal. Començar la diada amb un nou regal dels Amants de la nit americana! Increïble!!! Mona de Sant Jordi amb logo i escala de l'Associació A Bao A Qu

 

7è regal. Celebrant 10 anys d'experiències molt i molt ben compartides.

 

6è regal. 'Els 400 cops' és un cant al cinema, l’amistat, la llibertat, la resistència... 

Quan fa 10 anys va néixer Cinema en curs, era impossible imaginar que trobaria tan bons còmplices amb qui compartir-ho. Aquesta vegada meravellosa il·lustració de Paula Bonet i emocionant text.

  

 

5è regal.  Aquesta vegada el poema ‘Aniversari’ de Wisława Szymborska amb una selecció de fotografies del fons fotogràfic de Fotografia en curs. Increïble! 

 

4t regal. Alegria renovada per cada regal dels Amants de la nit americana celebrant els 10 anys de Cinema en curs. Aquesta vegada un CINE NIC amb una pel·lícula especialment realitzada per l'ocasió.

         

 

3r regal. Un nou regal dels misteriosos Amants de la nit americana.

  

 

2n regal.  Rebem la segona targeta, i un kit per als rodatges... L'emoció ens desborda i voldríem agrair-ho al remitent anònim!

 

1r regal. L'equip que organitzem Cinema en curs no podem concentrar-nos...! A principis de setembre vam rebre una targeta i un ram de flors anònims felicitant-nos per la desena edició. 

  

 

Cinema en curs

Pel·lícules realitzades a Cinema en curs 2014-2015

Després d'un mes molt intens i emocionant de projeccions, ja podeu veure tots els films realitzats als tallers de Cinema en curs 2014-2015

Films realitzats als tallers de ficció de Catalunya. Enllaç

Films realitzats als tallers documentals de Catalunya. Enllaç

Films realitzats als tallers documentals de Madrid. Enllaç

Fims realitzats als tallers documentals de Galícia. Enllaç

Making of i peces de cloenda. Enllaç

CPI Curros Enríquez (Pazos de Borbén)

Presentación de "Mudando lares" no Cgai

Tallers Documentals

Somos alumnos de 6º curso do CPI Curros Enríquez en de Pazos de Borbén, un pequeno pobo de 3.000 habitantes da provincia de Pontevedra.

Para nós é importante o tema da emigración a Brasil: todos temos algún membro da nosa familia, coñecido ou veciño que emigrou a Salvador de Bahía e moitos deles volveron traendo una grande influencia como son as casas indianas que saen na nosa curtametraxe.

Durante o curso fixemos moitos visionados de fragmentos: nos gustaron máis os de Guerin que despois nos serviu en moitas ocasións de inspiración (sobre todo Tren de Sombras); tamén os fragmentos de Mercedes Álvarez e o contacto que tivemos con ela mediante o blog. Todos estos visionados serviron para cambiar a nosa forma de ver as paisaxes (a luz, o son) e permitíronnos coñecer cineastas que non coñecíamos.

Inspiración

O maior referente para o noso proxecto foi Jose Luís Guerin, tanto para a gravación de espacios como de retratos. Guerin, en Tren de Sombras gravaba desde os pequenos detalles nos que non se sabía o que estábamos a ver ata os planos abertos nos que nos ensinaba todo o espacio, (o que fixemos na gravación das casas indianas). Tamén na casa de Ramiro Castro onde sae un can polo pasillo, nos inspiramos nas ovellas deste mesmo fragmento de Guerin

En Innisfree nos fixamos en como facía os retratos, nos que elixía os lugares habituais da xente (a igrexa, o bar…) e os retrataba presentándoos el mesmo. Nós fixemos igual, retratando aos emigrantes retornados na súa casa, no seu lugar de pasar a tarde… e fumos nós os que puxemos voz a súa historia.

Para gravar os interiores das casas nos fixamos moito en como facía Pere Portabella cando gravaba o interior da casa de Lorca en Mudanza. Tamén nos interesou como empregaba o sonido para conseguir movemento e dar unha determinada impresión dun lugar concreto da casa.

Por último temos como referente a Manuel Mozos en Ruínas. Este é un dos nosos fragmentos preferidos nos que nos inspiramos para gravar a nosa casa indiana abandonada, de tal forma que hai algúns planos que sen darnos conta son practicamente iguais aos del.

Proceso de gravación e rodaxe

Antes de gravar visionábamos fragmentos con Ángel (o cineasta) que nos puideran servir de referencia e, moitas veces levábamos capturas de determinados planos para poder recordalas e telas presentes durante a rodaxe. Sen embargo, moitas veces era despois na clase cando nos dábamos conta ao revisar os nosos planos con Ángel, que moitos eran moi parecídos aos que traballáramos de Guerin, Manuel Mozos ou outros cineastas.

Cousas que nos resultaron difíciles: custounos bastante que a xente se deixara gravar. Non os retratados senón aquela xente coa que queríamos ensinar a vida do pobo. Tamén nos costou atopar como dar movemento aos planos das casas, e moitas delas o teñen gracias ao sonido. Resultábanos difícil facer as panorámicas que tiñamos que repetir moitas veces porque ou íbamos moi rápido, ou non era bo  o movemento. Tamén tivemos mala sorte co tempo, e tivemos que cancelar algún día de gravación, aínda que ao final un dos planos que máis nos gusta é o ruído das gotas da chuvia nas galerías da casa de Ramiro Castro que incluso parece que fan música.

Que nos gustou máis: o que máis disfrutamos é o de traballar xuntos, de facer amigos que estando na mesma clase non coñecíamos moi ben. Tamén coñecemos sitios novos nos que non poderíamos ir se non estiveramos gravando a curtametraxe e sorprendeunos moitas cousas que non coñecíamos do noso pobo.

Conclusión do proxecto: estamos moi contentos de chegar ata aquí porque fixemos un grande esforzo e estamos sorprendidos de todo o que conseguimos facer sendo só uns nenos. Aprendimos a valorar as películas de cine, que non pensamos que fora tan complicado facer cada plano e toda a xente que fai falta para gravar. E nos parece importante o que aprendimos traballando coa xente maior coa que conversamos dándonos  conta que hai moitas persoas que teñen cousas interesantes que nos poden contar.

IES Plurilingüe Fontem Albei (Fonsagrada)

Presentación de "O camiño do tempo" no Cgai

Tallers Documentals

En O camiño do tempo intentamos reflexar a través dun percorrido como é o noso entorno: lugares, xente, animais, beleza da natureza e a paisaxe, tranquilidade.

Filmamos o día a día da xente que vive aquí, mostrando os contrastes existentes entre as distintas formas de vida: xente nova e xente maior, xente que viviu sempre na Fonsagrada e xente que veu doutros lugares a vivir ao noso concello, aldeas abandonadas e aldeas rehabitadas, etc. Contraste de sensacións entre a nostalxia e a soidade dalgúns pobos e retratados en comparación coa actividade e compañía dos animais doutros lugares e retratados.

Eleximos estas tomas e a construción das mesmas, seguindo un itinerario, e tendo en conta a representatividade das persoas e lugares filmados.

REFERENTES CINEMATOGRÁFICOS

Inspirámonos en Diary I 1973-1977 de David Perlov para rodar a toma da ventá de Romeán onde retratamos a Antonio. Tamén nunha toma de Perfiles campesinos: la vida moderna de Raymon Depardon para rodar a última toma de Ines regresando coas cabras. Ademáis inpirámonos nunha escena de París de Oliver Laxe para filmar a última toma de Antonio, na que aparece en primeiro plano e a aldea de Romeán ao fondo. En La Ville Louvre de Nicolas Philibert para retratar a toda a xente. Para facer o retrato de Amelia inspirámonos especialmente en Daguerrotipos de Agnès Varda. Inspirámonos en Bread Day de Dvortsevoy para filmar as escenas cos animais. Por exemplo, cando se filmaron as toma da vaca Careta ou dos cabalos de Vanja e Rubén, tívose que gravar durante bastante tempo e grazas a isto ocorreron cousas inesperadas, como que a vaca Careta se acercase tanto á cámara. Isto mesmo ocorre en Bread Day co plano da cabra que chama ao macho e éste aparece pola ventá. Arraianos de Eloy Enciso es un claro referente en nuestro documental.

CONCEPCIÓN

A concepción de O camiño do tempo está no traballo dos planos do mundo da Fonsagrada (diarios de espazos, retratos e travellings) desenvolto durante todo o curso. Está formulada como unha viaxe, un itinerario en movemento, visitando moitos lugares e abarcando o extenso territorio da zona da Fonsagrada. Este itinerario fíxose ao longo do día, ata chegar ao final da película co atardecer en Vilafruxilde.

RODAXE

Durante a rodaxe de O camiño do tempo houbo momentos inesperados sobre todo cos animais, como o primeiro plano da vaca Careta, os cabalos de Vanja e Rubén.

Chamounos a atención a reacción dos retratados ante as cámaras, especialmente no caso de Antonio ou Donino, este último falou máis do habitual. E sorprendeunos a naturalidade dos retratados ante a cámara.

MONTAXE

Estivo baseado no itinerario feito.

Foi complicada a elección dalgúns planos como as tomas de Antonio en Romeán, as tomas das vacas de Rubén e sobre todo a hora de montar o son. Foi complicado renunciar a algunhas tomas como a do cartel da Fonsagrada.

CONCLUSIÓNS

Aprendimos a ver en xeral, e particularmente, aprendimos a ver as cousas desde un punto de vista de cineasta.

Fomos conscientes da importancia da planificación e da importancia de tomar as decisións entre todos, o traballo en equipo.

IES Val do Asma (Chantada)

Presentación de "Flúe o Miño entre socalcos" no Cgai

Bo día, somos do instituto Val do Asma, e vimos da Ribeira Sacra, que se atopa no centro de Galicia e está nas provincias de Lugo e Ourense, e pola que discurre os ríos Sil e Miño. Os concellos de Chantada e Carballedo, do que somos nós son do Sur de Lugo, e flúe o Miño.

A nosa peli é unha homenaxe ás nosas ribeiras e ao noso río, ao traballo da xente vinculada ao río e por suposto á paisaxe.

Dada a época do ano en que tivemos que facer a gravación, decidimos contalo a través dos retratados, que representan a dous adegueiros que seguen a tradición familiar dos seus antepasados.

Como xa sabedes, fixemos moitos visionados, e nosa inspiración foron entre outros os travellings de Depardon, os retratos de persoas de Innisfree ( Guerín) e de Ville Louvre ( Nicolás Filibert) o documental Vídrio do Haanstra.

Tiñamos varias opcións para contar a Ribeira Sacra, os oficios (cesteiro , barqueiro…), a paisaxe, os monumentos románicos, pero pareceunos que o máis representativo desta zona é o viño. E a partir de ahí, quixemos poner en valor o tipo de viticultura que se fai nesta zona (viticultura heróica).

Falamos con moita xente, e o final decantámonos por esta familia, xa que empatizamos, e nos facilitaron moito o traballo, cunha actitude moi desinteresada e apostando polo noso proxecto.

Entendemos que na nosa peli hai dous tipos retratos, un de paisaxe e outro de persoas. O de paisaxe decidimos mostrala  en planos xerais. Por outra banda os retratos están rodados en planos máis pechados, para mostrar cercanía cos retratados, sen perder de vista o entorno que os rodea.

A gravación foi a parte que máis nos gustou á maoría, porque é a máis dinámica, saímos da clase. Aínda que tamén ver a peli rematada foi moi emocionante.

Escollemos as horas centrais do día, pola luz, e polos reflexos que facía a paisaxe na auga, pola natureza, e porque se vía mellor como estaban as viñas nese momento.

Fixemos unha montaxe, que nos resultou moi complicada, porque descartar planos que gravamos con moita ilusión non é agradable, e outros houbo que quitar algún por problemas técnicos e despistes (a pértiga que saíu nun plano, o travelling que non demos feito no coche, que se nos movía a cámara). Foi importante á hora de montar crear unha estructura un máis ben simétrica, pero con certo dinamismo, xa que non se colocaron as mesmas accións na mesmo orde. Quixemos transmitir coa nosa montaxe: forza, o paso do tempo e o cotián.

Coidamos que os sonidos e a música son especialmente significativos, o son da natureza (río, paxaros), o son das máquinas (tractor, embotelladora) e a música que compuxeron os nosos compañeiros e os que acompañou o profe de música do centro. Co son tentamos mostrar a contraposición entre o traballo manual, máis lento, pausado, tranquilo, acompasado (home sachando) e o mundo máis moderno e ruidoso das máquinas.

Foi para nós unha experiencia nova, onde vimos como é o cine por dentro, que non é tan sinxelo como parece cando eres sólo espectador. Chamounos a atención o tempo que leva e todas as persoas que son necesarias para poder  facer unha película. Permitiunos traballar con material especializado e aprendemos novo vocabulario. Destacamos o grao de organización necesario para levar a cabo a rodaxe. Queremos descatar tamén o apoio e tranquilidade que nos transmitiu en todo momento Jaione, a cineasta coa que traballamos, que sempre estaba a nosa disposición e dándonos ánimo en todo momento.

Aprendemos moitas cosas novas, a colaborar e a respetar as opinións e dicisións dos compañeiros, a compartir ideas, a ter paciencia e ir pouco a pouco, a respetar o material, a que costa moito traballo facer unha peza aínda que sexa pequena. A coñecer e dirixirse a outras persoas, e a estar calado nas rodaxes.

Pàgines